jak tylko Kubuś wyzdrowiał, wybraliśmy się na 4 dni do Poznania, żeby odczarować poprzedni wyjazd (rotawirus). i... udało się! spędziliśmy bardzo miłe, pogodne i spokojne 4 dni wakacji w pięknych okolicach.
to akurat jest okolica podpoznańska:
ach, zapomniałabym dodać! wzięliśmy ze sobą Babcię! to sprawiło, że 3 noce spaliśmy bez Kubusia! tzn. Kubuś spał w sąsiednim pokoju. dla nas to rewolucja! nie zrobiło mu to niestety lepiej w kwestii snu, choć takie były początkowe przypuszczenia.
a skoro o kwestii snu mowa: Kubuś pozwolił nam dojechać z Warszawy do Poznania jednym ciągiem. w obie strony obudził się na pierwsze nocne karmienie 3 minuty przed osiągnięciem celu.
tu widać promil jego ekspolatorskiego zacięcia
karmienie kaczek na Malcie
plac zabaw też na Malcie
i na tejże samej Malcie lekka histeria
a tu już inny plac zabaw z Babcią:
obowiązkowa zjeżdżalnia
ciut za duża huśtawka
chwila zadumy
i na karuzelę!
a tu jedziemy kolejką wąskotorową do zoo.
poznańskie zoo jest kilkakrotnie większe od warszawskiego - wizyta w nim przypomina spacer w naturze - nie widać klatek, niedźwiedzie polarne (których tam de facto nie ma :-)) nie gapią się z wybiegu na foki, ptactwo wodne pływa sobie po naturalnych zbiornikach, makaki ostrzą zęby, łypiąc na zwiedzających ciekawskim okiem z prawdziwych drzew, nie z jakichś wepchniętych do klatki gałęzi etc. niektórzy pewnie za minus będą skłonni uznać to, że można z trudem dostrzec śpiące w oddali tygrysy lub że słoń skrył się właśnie w odległym cieniu, ale my nie nie należymy do tej kategorii zwiedzających.
pośród różnych mieszkających w zoo dziwadeł Kubuś budził największą sensację swoim nosidłem. oglądali się zarówno dorośli, jak i dzieci.
w zoo Kubuś zrozumiał, co to znaczy leżeć pokotem...
tu Tata z uporem twierdził, że to oślice, nie osły. ciekawe...
ten koń zaskoczył Kubusia
a te zwierzaki po raz n-ty rozbawiły mamę
i wracamy
ostatni dzień naszej wizyty był nieco deszczowy, zatem udaliśmy się na plac zabaw pod dachem, gdzie Kubuś po raz pierwszy znalazł się z basenie z piłkami. był zaskoczony...
a to z Ciocią na tygrysie.
Cioci - jubilatce życzymy dużo szczęścia!
teraz powinien nastąpić osobny wpis, bo tu się ujawnia osobna kategoria.
kiedyś myślałam, że to, że dziewczynki lubią lale, a chłopcy samochody, jest efektem socjalizacji. nie wiem jak jest z lalami, ale pamiętam, jak jeszcze niedawno czytając
blog Julka myślałam sobie, że nie nauczyłam Kubusia robić "wrrrr" jak samochód i fascynować się tym, że nadjeżdża jakiś pojazd. pomyślałam nawet, że kształtowaniu jego zainteresowań motoryzacyjnych nie sprzyja to, że mieszkamy przy zamkniętej, cichej uliczce. no i...
Kubę już jakiś czas temu ogarnęło brum-brumowe szaleństwo.
dowodem niech będą poniższe zdjęcia:
a na krzesełku nie można? jasne, że można!
dobrze, że nie natknęliśmy się na żaden kabriolet, bo nie wytłumaczylibyśmy Kubie, że nie można wsiąść. przed wsiadaniem do co ciekawszych samochodów skutecznie chroniła nas szyba...
co jedzeniem Dalekiego Wschodu
do rozrywek należały spacery bliższe i dalsze
obowiązkowa lektura Kubusia Puchatka
zajęcia z podstaw obsługi maszyny do pisania
oraz przejażdżki samochodem terenowym
właśnie w Gorcach Kubuś zjadł swoją pierwszą krewetkę (nie zdążyłam zrobić jej pamiątkowego zdjęcia) oraz skonsumował miskę japońskiego makaronu przy użyciu pałeczek
a wieczorem...
i wybrał to, które mamie spodobało się najbardziej!
nie wiem, jak to się stało, że nie mam zdjęcia sushi, które było elementem kolacji, ale mogę tylko zapewnić, że było pyszne, a porcja była zacna!
