2 lata i 4 miesiące

z tej okazji zdjęcia z mamą:

 

 

 

 

 

 zdjęcia królewicza:

 

i utwór wokalny:

Słowa nieco później :-)

Mama: Nie przeszkadzaj jej, Kubusiu, jak je. Nie wolno przeszkadzać pieskom, jak jedzą.
Kuba: Już jej nie przeszkadzam. No coś Ty, mamo! Żartujesz sobie?

Słowa, słowa...

Rano:
Jest wpół do dziewiątej! Śpij jeszcze!
Pół minuty później:
Jest wpół do dziewiątej! Wstawamy! *

Jeszcze troszkę później:
Mamo, zabierz ten młot na zimę! **


*sentencja wygłoszona o 6:50...
** młot na zimę = czekan, który Tata z jakichś powodów trzyma pod łóżkiem. może chodzi o sprowokowanie tematu snów??

Dialogi

kiedyś:
Rysuję traktor.
Zapomniałem o kołach!
Narysuj mi koły.
O, świetnie sobie radzisz! Świetnie sobie poradziłaś!
O, narysowałem śmieć niechcący.


Jestem tutaj właściwie.
Chciałem coś powiedzieć. Że jestem duży.

dziś rano:
Jest ósma! Nie śpijcie już!

potem:
Tata: …i ma 6 metrów!
Mama: O matko!
Kuba: ...święta!

a poza tym gada od rana do nocy. rzeczy, które trudno spamiętać, ale które rozbrajają, rozśmieszają, rozczulają, roz...
a jak się zawezmę, to napiszę o tym, jaki jest fajny.

Deszczowy piątek

podczas deszczu Kubuś eksploatował hulajnogę, za którą się baaardzo stęsknił:

Miłość do przyrody (specyficznie pojęta)

tak, to jest to samo miejsce. tylko dwa ujęcia. w odstępie 30 sekund...

 

 i kolejne drzewo:

  

 

 i jeszcze jedno...

 

 

 

 i jeszcze... (a co?!)

 

 

 a to wszystko w ramach wycieczki przyrodniczej z Tatą...

 mama wprowadziła działania terapeutyczne:

 

 

 

 

 

 

 

 terapia zakończyła się sukcesem. w nagrodę Kuba pojeździł na koniku...

Poland Holland

i znowu wywiało nas (adekwatne słowo) do Holandii.
wybór zdjęć okrojony.

w pociągu Kubuś musiał zajrzeć we wszystkie kąty

 dosłownie

za to na miejscu padł. nie on jeden, zresztą:

a potem były już typowo holenderskie rozrywki:

no i zacieśnianie więzi z Tatą:

 Tosia z rozpędu też zacieśniła :-)

 z Tosią w ogóle było fajnie:

 z Maksem też!

 ale z Tosią można się było bawić poważnie:

 a to moja duma: najbardziej złożona konstrukcja, która wyszła spod ręki Kubusia, jaką zaobserwowałam:

no i... znów do pociągu! 

 w zuepełnie nowej wersji. chłopięcej.

a w kolejnym pociągu, "w naszym pokoju", Kubuś czuł się zupełnie domowo!

 24-godzinna podróż (po drodze: zatrzymanie pociągu z powodu kradzieży, zatrzymanie drugiego pociągu z powodu kolizji z człowiekiem, zatrzymanie ruchu kołowego z powodu śmiertelnego postrzału) upłynęła nam w dobrych nastrojach i prawie bez zmęczenia. Kubuś zdecydowanie zasłużył na medal, w związku z czym kolejnego dnia jadł tylko smakołyki :-))