Międzynarodowy Dzień Błota

to dziś!
świętowaliśmy z Przyjaciółmi i Fundacją Sto Pociech

już teraz wpisujcie datę w przyszłoroczne kalendarze, żebyście mogli inicjować obchody w Waszych miastach :) zabawa jest przednia! nie wiem, czy rodzice czy dzieci bawiły się lepiej, ale nie było chyba nikogo, kto bawił się źle. mnie pomysł zachwycił.

Na placu zabaw

lepiej na blogu udokumentować wszystko, bo potem dysk pada i...

 

W zoo

kiedyś byliśmy w zoo.

a w zoo, jak to w zoo - wiadomo - samochody itepe:

no dobra, jakieś zwierzęta też tam były

ale najlepsze były te, których można było dosiąść

hipcia w wodzie nadal nie widzieliśmy :((

Majówka

po zupełnie innej drodze pojechaliśmy na tradycyjną czerwcową majówkę przez...

przez miejsce, które mnie otumaniło sensorycznie. nie wiedziałam, gdzie góra, gdzie dół, czy daleko to czy blisko ani czy w ogóle  widzę to, co widzę. nie wiem, czym było to spowodowane, ale nie wyobrażam sobie być tam w tłumie kibiców. brr!

a na majówce Kuba przepadł na 3 godziny w pokoju wypełnionym klockami lego i tym podobnymi rozrywkami

zaś Franek...

... jak to Franek. bziki :)
potem chłopcy zintegrowali się z pozostałymi dziećmi:

bardzo się zintegrowali. co mnie, oczywiście, bardzo cieszy.
lubię tę ich ostrożność. nie są wycofani, ale nie lecą na oślep. potrzebują trochę czasu, żeby się oswoić, ale potem są świetnymi partnerami do zabawy. staram się, żeby przebywali w takim środowisku, które to szanuje. na razie nie ma z tym kłopotu. (bo otaczam się fajnymi ludźmi)

Piknik

po drodze odbył się przedszkolny piknik z okazji dnia matki, dziecka i ojca.
zdjęcia nie oddają tego, co widziały moje oczy... może kiedyś uda mi się wrzucić tu filmik

pytanie za 100 punktów: kim byli ci chłopcy?? odpowiedź: robaczkami!!
a kim jest ten chłopiec na zdjęciu poniżej?

a jakąż to dyscyplinę uprawia tu mój starszy syn? (który - jak można zauważyć - przestał już być robaczkiem)

jedno jest pewne: facet ma talent!

to, co mnie urzekło w tym spektaklu to to, że dzieci nie były przebrane. nie mam na myśli kostiumów - te mogłyby mieć. mam na myśli brak zbędnej formy - krawaty, garnitur i te sprawy. Kuba na ten przykład ubrał się właśnie tak, jak widać. sam szyk.

Po wakacjach

no tak. od naszego powrotu z wakacji minęły 4 tygodnie. szybko przeleciały. jakoś tak zaraz po powrocie zaczęła się seria mniejszych i większych katastrof, która - miejmy nadzieję - już się skończyła, a pozostała po niej tylko moja obniżona odporność, a także brak zdjęć z tego roku. w tym z wakacji.
coś w tym jest.
x sygnałów o przemijalności, o tym, że chwili nie da się zatrzymać. pal licho zdjęcia. my tam po prostu BYLIŚMY. i zdecydowanie dalej che mi się BYĆ tu i tam. nawet ta angina jest po coś. na pewno.

a na jednej karcie znalazło się troszkę niezgranych zdjęć z jednego wyjścia nad morze. uczestniczyło w nim 3/6 dzieci i 1/5 dorosłych z naszej kolonii. oto unikatowy fotozapis:

 

 

po tym wyjściu widoczna na zdjęciach dziewczynka wyraziła głośno coś na kształt pragnienia bycia adoptowaną. bardzo mi to schlebia :) ona i jej brat mieszkają stanowczo za daleko od nas :( błogosławię zatem nasze członkostwo w EU...

tak czy owak mamy szczęście.
ciągle.

Wakacje

wrócilśmy w sobotę. jeszcze nie umyłam mu głowy. pachnie wakacjami: piaskiem, jodem, słońcem

zwykle obcinam kołtuny. ale one tak długo przechowują ten zapach... :-)

ps. uwaga! prawa do zdjęć moich dzieci są zastrzeżone, a jedyne przeznaczenie tychże zdjęć to oglądanie z zachwytem!

Dzień Dziecka (przedłużony)

ładny, prawda? a jak jeszcze dodam, że trwał DWA tygodnie??
to były piękne wakacje...

Dzień Dziecka

dla dzieci, które macie, prezent. film jest prezentem. jeśli ktoś nie widział.
dlaczego?
dla mnie to film o tym, jak pielęgnować dziecko w dziecku. albo jak wspierać dorosłego w dziecku. albo jak przypomnieć sobie o dziecku w sobie. no, nie wiem.
film, przy którym wzruszałam się, płakałam, oglądałam z otwartą paszczą. zrobił na mnie ogromne wrażenie. rozbudził marzenia. niezależnie od tego, co mi się uda, już zrobił sporą pracę. może i Wam się przyda.
dobrego Dnia!

ps. a wkrótce nieco ładnych zdjęć.

Nie pracuję, czyli dzień jak codzień

sama nie wiem, skąd m się to bierze...
co? dzisiaj dzień matki?! ale się złożyło, proszę, proszę...

dla mnie najtrudniejszy moment w ciągu dnia to godzina 21:00 i chwile tuż przed nią. właśnie to wszystko przepchnęłam, dopilnowałam: kolacja zjedzona, lekarstwa podane, zęby umyte, piżamy założone itd., można by wreszcie usiąść i na coś zerknąć, coś poczytać, herbaty się spokojnie napić lub wyjątkowo zjeść kolację, bo ta zjedzona została pożarta akurat nie przeze mnie... i właśnie wtedy trzeba położyć dzieci spać. to jest moje największe wyrzeczenie w ciągu dnia. że nie siadam i nie upajam się, tylko przepycham dalej.
wiadomo, faceci nie wszystko mogą...
choć są też tacy, którzy potrafią więcej

bo chcą??

Dozgonna przyjaźń

- Fascynuje mnie, Kubusiu, że tak długo potrafisz się bawić sam! /trzy godziny/
- Ale ja nie bawiłem się sam!
- A z kim?
- Z moim przyjacielem!
- ???
- Z tym, którego mi znalazłaś.
- Z jakim?
- Z tym, któremu zbudowałem plażę.
/rzeczywiście, był taki robak/
- Kocham Cię Kubusiu.
po chwili:
- Ale on już zaginął...
po kolejnej chwili:
- Właściwie to nie zaginął, tylko umarł. Za długo przebywał w wodzie...

ps. przyjaciel ze zdjęcia ma szansę żyć jeszcze gdzieś w trawie...

Drogi Mikołaju

Drogi Mikołaju!

Dziękujemy za prezenty!

Podoba Ci się nasza choinka?

Sami wieszaliśmy bombki

i piekliśmy pierniczki!

Poczęstuj się, proszę.

Całujemy, 

Peppa i George

taki oto tekst (zielony właśnie) przeczytał dziś Kubuś w jakiejś starej gazetce. wiem, wiem, nieaktualny nieco, tym niemniej jest to najdłuższy tekst jaki Kubuś przeczytał za jednym zamachem. dlaczego ten i teraz? jakoś wcześniej nie przyszło mi do głowy, żeby dać mu do przeczytania jakikolwiek tekst. czyta słowa, gdzie popadnie, a ja się leniwie temu przyglądam. ten tekst był wyzwaniem, ponieważ czcionka imitowała pismo, w dodatku dziecięce (z tym otwartym "p" na kształt rosyjskiego "r", którego nikt w ten sposób nie pisze, ale którego uparcie uczono w szkole - czy nadal się uczy pisać otwarte "p" i nie daj bóg "b"??). poszło gładko, z wyjątkiem ostatniego słowa, czemu się akurat nie dziwię.
to chyba mogę odtrąbić, że Kubuś umie czytać, prawda??

a Franek naśladuje Kubę jak ten kos (bo chyba nie szpak?) i... zna już trzy litery! rozpoznaje mianowicie A, E i O. tak sam z siebie, przy okazji. uwielbiam ten rodzaj edukacji! uwielbiam po prostu.

ale jeszcze bardziej uwielbiam...

przypadkowo mi się ubrali tak samo. ale akurat dziś miało to swój urok.