w powyższym ujęciu to jest drugie:

a to jest pierwsze, dotychczas realizowane jedynie na spacerach zewnętrznych:
postawa psa nie jest chwilowa ani przypadkowa. ona mówi: NIGDZIE dalej nie pójdę! ANI KROKU!
a mina młodego człowieka mówi: CHODŹ!!
tu na przykład: chodź, Stefciu, coś Ci pokażę:
to są moje magnesy, widzisz?
i powiedziałabym, że nie wiem, czemu pies uciekł, kiedy tylko nadarzyła się okazja, bo wiem...ale radość Kubusia na widok Stefci, kiedy wrócił z przedszkola... bezcenna!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz